कठै म बबुरो सहिद

जब म हुर्कँदै गए सानै उमेरदेखि स्वाभिमानी तथा निडर स्वभाव थियो। आफ्नो काम, कर्तव्य र नैतिक मूल्य मान्यतालाई सम्मान गर्ने बानी थियो।जब म मेरो पढाइ अगाडि बढाउँदै गए तब समाज र देशका गतिविधिले छुन लाग्यो। बाल्यकालबाट नै समाजका हरेक गतिविधिले मलाई छुने गर्दथ्यो। त्यसैले सधैँ सत्य र न्यायको पक्षमा उभिन मन लाग्दथ्यो। यही चेतनाले पछि सामाजिक र राजनैतिक परिवर्तनतर्फ ध्यान गयो। म सानो हुँदा राणाहरुले शासन चलाइरहेका थिए । जुन गतिविधि मैले बालापन हुँदै युवासम्म आइपुग्दा धेरै अनुभूति गर्ने मौका पाएको थिए। राणा शासन आफैमा तानाशाही निरंकुश र जहानीय शासन भएको थियो। जनताहरु प्रत्यक्ष बोल्न सक्दैनथे। कति दबिएर बसेका थिए तर मेरा लागि यस्ता अन्याय,कुरिती अन्धविश्वास र निरंकुश राणा शासन पाच्य थिएन र खुलेर नै विरोध गर्न थाले। यसैगरी अरु युवालाई सचेत बनाउने र लेख रचना मार्फत निरंकुश शासनको विरोध गर्न लागे। जसका कारण निरंकुश राणाहरूले पचाउन सकेनन र म लगायत केही साथीहरुलाई फाँसी दियो। म र मेरो भन्ने शब्दलाई पर राखेर मेरो देश नै मेरो संसार भनेर देश र जनताको भलोको लागि चिन्ता र चिन्तन गर्न थाले। सबैलाई मेरा सम्झे गरिब रोएको देखे पसीनाले शरीर भिजेको देखे। आँसुले दुःख कष्ट खेपेको र अत्याचारले छटपटिएको देखेँ। जनतालाई पीडाले दुखेको देखे तर पीडा कम त मलाई पनि थिएन उनीहरुलाई जस्तै । तर उनीहरु बोल्न सक्दैनथिए र म मा थोरै भएपनि हिम्मत थियो र उनीहरुले गरेका अत्याचारका पोका खोल्न थाले। पटकपटक धम्की आउँदा भिड्न आँट गरे। सकेसम्म डर लुकाएर र सानो मुटुलाई फुकाए अगाडि बढे। डर धम्कीको बावजुद पनि अन्यायको विरोधमा लड्न सिके। न्याय हराउँदा फर्काउन खोजे र बाधा अवरोध तर्काउन खोजे। तर न्यायको खोजीमा ज्यानको बाजी थाप्दा गोलीको वर्षा लाग्यो। रगतले माटो पोतियो। लाग्यो मेरो रगतले रंगिएको जमिनसँगै बाँचेका जनताले न्याय पाउनेछन्। म मात्र होइन म भन्दा पछाडिका धेरै शहीदहरूले आफ्नो ज्यानको बलिदान दिए । २००७ सालमा मात्र होइन २०४६ सालमा २०६२/ ६३ या २०८२ सालमा पनि आन्दोलनहरु भए। धेरै सहिदहरुले देशको माटोमा रगत बगाए । लागेको थियो गरिब र सर्वहाराका दिन हरु फिर्नेछन् र तानाशाहीहरु गिर्नेछन् । मेरो रगतले मलिलो माटो हुनेछ ।हरियाली भएर शीतल प्रदान गर्नेछ। भौतिक शरीर मृत भएपनि अदृश्य बनेर प्यारो देश अनि यहाँका जनतालाई निहालिरहे । लाग्थ्यो कि छहारी नपाएर छटपटाइरहेका आत्माहरु शीतलता पाएर प्यास मेट्नेछन् अनि आफ्नो गुमेको अधिकार भेट्नेछन। हेरिरहेछु नभबाट प्रत्येक पललाई नियाली तर उस्तै कुस्ती देखिरहेछु ।व्यवस्था परिवर्तन भएपनि अवस्था सुध्रेको छैन। हुनेलाई उस्तै मस्ती छ नहुनेलाई उस्तै शास्ती छ।लड्न र लडाउन छोडेका पनि छैनन्। रोइरहेछन् भोका तड्पिएका आत्माहरु र रमाइरहेका छन् सेवा गर्छु भनेर आफ्नै पेट भर्ने परमात्माहरु। स्वार्थै स्वार्थले टाउको जोडेका छन् । स्वार्थ पुरा भएपछि पुनः सम्बन्ध तोडेका छन्। मैले त मेरो पसिना रगतको मूल्य सधैँ एकनाश हुन्छ भन्ने लाग्थ्यो। तर सहीदको नाममा वर्षमा एकपटक शालिकमा फुलमाला चढाए पनि सहीदको रगतको मूल्यलाई अपमान गरेको देख्छु। खै त अहिले भोकालाई भोजन नाङ्गोलाई अस्त्र? केही कर्मकाण्ड गरे जस्तो गरेर जनताको आखोमा छारो हाले पनि अझै मेरो रगतको मूल्य चुकाउन सकिरहेका छैनन् ।कति लगाउँछौ आँखा नोटमा मात्र अनि कति खर्च गर्छौ भोटमा मात्र। हेर्दाहेर्दै स्वर्गबाट विध्वंश देखिरहेछु। अनि यो पीडा वेदनाका हरफहरु आँसुले लेखिरहेछु।सिंह दरबार जलेको यही आँखाले देख्नुपर्यो। देश जताततै जलेर खरानी हुँदा पनि पीडाले मुटु फुटाउने गरी सहन पर्यो।नचाहेर पनि दुःखका यी भाव लेख्नु पर्यो । एक आपसमा लडाई गरेको देखेकै छु ।अनि राष्ट्र धराप पर्ने भविष्य पनि नजिकै कसो नआउला भन्ने स्थिति यहीबाट आभास गरेको छु। राष्ट्रवादको खोक्रो खोल ओडेर कति झुक्याउँछौ? अब त देशका लागि या कसको लागि लडेको भनेर शंका गर्ने स्थिती आइसक्यो । म त अवाक भएर स्वर्गबाट चिच्याइरहेछु। तिम्रा अनेक हर्कतलाई यहीबाट गिज्याइरहेछु। सक्छौ राम्रो गर सक्दैनौ आपसमा नलड। बिन्ती छ अझ पनि मेरो आत्मालाई नजलाउ ।मेरो आत्मा अझै रोइरहेछ। जब देशमा शान्ति आउँछ अनि सबैको मुहारमा कान्ति आउँछ,तब मात्र मैले यो लोकमा शान्तिले बस्न पाउनेछु। शहीद